Rozë

Refuzimi është plaga më e thellë emocionale

0

Ka plagë që nuk shihen, por që mund të kenë rrënjë të thella në shpirtin tonë dhe mbeten aty për pjesën tjetër të jetës. Këto janë plagët emocionale, shenjat e lëna nga problemet që kemi përjetuar gjatë fëmijërisë dhe që ndonjëherë janë vendimtare për cilësinë tonë të jetës së të rriturve.

Një nga plagët më të thella emocionale është ajo e refuzimit. Në fakt, i sëmuri ndihet i refuzuar në thellësitë e vetes dhe përfundon duke interpretuar gjithçka që ndodh rreth tij përmes filtrit të asaj plage, duke u ndjerë i refuzuar edhe kur në realitet nuk është.

Origjina e plagës emocionale të refuzimit

Refuzimi do të thotë të përbuzësh, të refuzosh, të kundërshtosh; një qëndrim që ne mund ta shprehim thjeshtë me një “nuk dua” diçka apo dikë. Kjo plagë mund të lindë nga refuzimi i prindërve tek një fëmijë ose, ndonjëherë, nga vetë fakti i ndjenjës së refuzuar, pa këtë ndjenjë që i përgjigjet qëllimit të vërtetë të prindit.

I ballafaquar me simptomat e para të refuzimit, fëmija fillon të krijojë një maskë për të mbrojtur veten nga kjo ndjenjë kaq zemërthyese, e lidhur me zhvlerësimin e vetvetes dhe, sipas hulumtimit të kryer nga Lise Bourbeau, edhe për një personalitet të pakapshëm. Reagimi i parë i personit që ndihet i refuzuar, në fakt, është të iki. Për shembull, nuk është e rrallë që kur fëmija vuan, të krijojë një botë imagjinare, në të cilën të kërkojë strehim.

Në rastet e mbingarkesës, edhe nëse kjo sjellje shpesh është e maskuar si një formë e dashurisë, fëmija ende do të perceptohet si i refuzuar nga prindërit, të cilët nuk e pranojnë atë për atë që është. Mesazhi që i vjen atij është se ai nuk është në gjendje të kujdeset për veten, kështu që ai duhet të mbrohet.

Si ndryshon një person pas plagës së refuzimit?

Plagët emocionale të pësuara gjatë fëmijërisë luajnë një rol të rëndësishëm në formimin e personalitetit tonë. Për këtë arsye, ata që kanë vuajtur plagën e refuzimit shpesh tentojnë të nënvlerësojnë dhe dëshirojnë përsosmërinë me çdo kusht. Kjo situatë do ta çojë në një kërkim të vazhdueshëm për miratim dhe njohje të të tjerëve, vështirë për t’u kënaqur.

Sipas Lisa Bourbeau, kjo plagë do të shfaqet mbi të gjitha ndaj prindit të së njëjtës gjini, para të cilëve do të ketë një kërkim më intensiv për dashuri dhe njohje. Edhe si i rritur, fëmija i lënduar do të mbetet shumë i ndjeshëm ndaj çdo komenti apo gjykimi të shprehur nga ai prind.

Fjalët “asgjë”, “jo-ekzistente” ose “zhduket” do të jenë pjesë e fjalorit të tij të zakonshëm, duke konfirmuar ndjenjën dhe bindjen e refuzimit, në mënyrë të fortë brenda tij. Për këtë arsye, është normale të preferosh vetminë, sepse kur jeni të rrethuar nga shumë njerëz, gjasat për t’u përçmuar po ashtu rriten. Kur janë në situata ku ata duhet domosdoshmërisht të ndajnë një përvojë me dikë, këta njerëz do të përpiqen të shkojnë vjedhurazi dhe gjithmonë të mbrojtur nga forca të blinduara, për të mos thënë asgjë.

Për më tepër, ata janë njerëz që jetojnë në ambivalencë të vazhdueshme: kur ata zgjidhen ose vlerësohen, ata nuk besojnë në të dhe nuk e pranojnë veten, duke shkuar aq larg sa të vetë-sabotohen; kur, përkundrazi, ata përjashtohen, ata ndihen të refuzuar nga të tjerët.

Gjatë viteve, ata që kanë përjetuar plagët e refuzimit dhe nuk janë shëruar, mund të bëhen një person i zemëruar me një tendencë për të urryer, për shkak të vuajtjes intensive që përjetohet.

Sa më e thellë të jetë plaga e refuzimit, aq më të mëdha janë  shanset për t’u refuzuar përsëri ose për të refuzuar të tjerët.

Si të shëroni plagën emocionale të refuzimit

Sa më thellë të jetë plaga e refuzimit, aq më i madh do të jetë refuzimi i vetes dhe i të tjerëve, një qëndrim që mund të fshihet në turp. Për më tepër, do të ketë një prirje më të madhe për të shpëtuar, por është vetëm një maskë për të mbrojtur veten nga vuajtjet e krijuara nga kjo plagë.

Origjina e çdo plage emocionale vjen nga pamundësia për të falur atë që na kanë bërë ose çfarë kemi bërë me të tjerët.

Plaga e refuzimit mund të shërohet duke i kushtuar vëmendje të veçantë vetëvlerësimit, duke filluar të njohësh vlerën dhe rëndësinë e vetes, pa patur nevojë për miratimin e të tjerëve. Për sukses:

Një hap thelbësor është të pranojmë plagën si pjesë të vetes, të jemi në gjendje të lirojmë të gjitha ndjenjat e bllokuara brenda nesh. Nëse e mohojmë vuajtjen tonë, nuk mund ta shërojmë kurrë.

Hapi i dytë, sapo plaga të pranohet, duhet të falim për të harruar të kaluarën. Ne duhet së pari të falim veten për mënyrën se si trajtohemi, dhe së dyti, të tjerët. Njerëzit që na lënduan ndoshta kishin ndjerë nga ana e tyre një dhimbje të thellë ose një përvojë traumatike.

Hapi i tretë është të fillojmë të kujdesemi për veten me dashuri dhe të na japin përparësi. Duke na dhënë vëmendjen e duhur dhe duke na dhënë të gjithë dashurinë dhe vlerën që meritojmë, është një nevojë thelbësore emocionale që të vazhdojmë të rritemi.

Edhe nëse nuk mund të fshihen vuajtjet e së kaluarës, ne gjithmonë mund të lehtësojmë plagët tona, në mënyrë që kjo dhimbje të zhduket ose të paktën të bëhet më e durueshme. Në një kuptim, siç tha Nelson Mandela, ne jemi kapitenët e shpirtit tonë./BS

Lexo të tjera